Akademickie podręczniki do makroekonomii opisują pośrednictwo finansowe jako przepływ siły nabywczej między podmiotami nadwyżkowymi a przedsiębiorcami. Podmiotem nadwyżkowym mającym okresowe oszczędności są gospodarstwa domowe, które je deponują w instytucjach kredytowych. Elementem równowagi makroekonomicznej jest sytuacja, w której depozyty banków są równe lub zbliżone do wielkości akcji kredytowej banków.

Akademickie podręczniki do mikroekonomii wskazują natomiast, że w cyklu życia człowieka pojawiają się dwie luki finansowe. Luka finansowa to sytuacja kiedy wygładzona konsumpcja nie znajduje pokrycia w dochodach z pracy najemnej.

Pierwsza z luk finansowych pojawia się wraz z narodzinami dziecka. Jednym z sposobów zwarcia tej luki finansowej jest Program „500 plus”. Druga luka finansowa jest związana ze starością wczesną i późną. Wczesna starość to szok finansowy wynikający z przejścia na emeryturę.

Późna starość to wzrost konsumpcji procedur medycznych. Wiele z nich wymaga finansowania prywatnego. Finansowanie luki finansowej starości jest wielkim wyzwaniem współczesności.

Akademicka nauka uznaje pośrednictwo finansowe za rodzaj naturalnego monopolu. Jego źródłem jest zaufanie ludności wobec licencjonowanych usługodawców. Jednym ze źródeł tego monopolu jest ucieczka do bezpiecznych aktywów finansowych wynikająca z lęku przed stratami i ryzykiem.

Praktyka pośrednictwa finansowego wywodzi się z klasztorów i kościołów oraz ofiarowania byka bóstwu. Ta ofiara była odkadzana, aby oddzielić sacrum od profanum. Mięso byka było dzielone między uczestników biesiady, skóra służyła jako płacidło. Pojawienie się pieniądza klasztornego rozpoczęło proces profesjonalizacji pośrednictwa finansowego. Początkowo to byli kapłani posługujący się skarbcami świątyni do przechowania majątku w czasie nieustających wojen i rozdrobnienia na miasta-państwa.

Zakaz pobierania lichwy od współmiernych spowodował odsunięcie zakonników i kapłanów od profesjonalnego pośrednictwa finansowego. W to miejsce pojawili się handlarze pieniędzmi. Jedni byli członkami cechu złotników, podlegali prawu cechowemu i gwarantowali przejrzystość swojej działalności.

Drudzy byli członkami gminy wyznaniowej i przestrzegali tajemnicy bankowej przed postronnymi. Z pierwszej tradycji wyłoniła się bankowość uniwersalna, nadzorowana i regulowana, z drugiej tradycji powstała bankowość inwestycyjna, nie nadzorowana i nieregulowana zwana shadow banking. Jedna forma pośrednictwa finansowego zaczęła wspierać drugą. Razem natomiast tworzą ekosystem finansowy.

Nadmierny rozrost pośrednictwa finansowego niestety, ale może mieć skutki uboczne w rodzaju spowolnienia wzrostu gospodarczego i ogołocenia realnej gospodarki z utalentowanych pracowników. Szczególnie objawia się to w postaci przeinwestowania i przegrzania koniunktury gospodarczej, która wskutek zadziałania autonomicznych procesów dostosowawczych wchodzi na ścieżkę wpierw stagnacji, zaś później recesji. Jednym z mechanizmów wyrównawczych wówczas wykorzystywanych staje się stosowanie środków, takich jak outplacement czy też down-sizing.

Ekosystem finansowy usuwa wówczas na zewnątrz nadwyżki profesjonalistów „wyprodukowane” w okresie prosperity i działania gospodarki z turbodoładowaniem. Często towarzyszą temu również wstrząsy w obszarze reputacyjnym pośredników finansowych.

Skutkiem utraty zaufania do profesjonalnych pośredników finansowych można uznać zapoczątkowanie się burzliwego rozwój fintech oraz technologii informacyjnych i informatycznych zapewniających pełną przejrzystość transakcji finansowych. Zasada ograniczonego zaufania do instytucji publicznego zaufania skłoniła do „odpośredniczenia” usług finansowych, a więc bezpośrednich transakcji P2P, B2B.

Dotychczasowi pośrednicy finansowi utracili swój „naturalny” monopol na swoją działalność. Nowy model trans graniczny biznesowy, bez obecności handlowej pozwala na demokratyzację finansów. Każdy może sam zarządzać ryzykiem finansowym codzienności. Nie każdy ma świadomość, że niezależnie od własnego apetytu na ryzyko styka się z nim na każdym kroku.

Gospodarka ryzyka i społeczeństwo ryzyka rodzą nowe zapotrzebowanie na profesjonalne zarządzanie ryzykiem finansowym codzienności. Kultura ryzyka oparta na powiernictwie zanika. Pojawia się wobec tego zagrożenie bezpieczeństwa w wyniku niewłaściwego korzystania z pośrednictwa finansowego.

Instytut Badań i Edukacji Pośrednictwa Finansowego jest Państwa przewodnikiem po fascynującym i niebezpiecznym świecie współczesnych finansów.


Firma zrzeszona w:
Corporate member of:

Partner:

STATUT

CELE

DZIAŁANIA

MISJA

Badania nad pośrednictwem finansowym, analizy finansowe oraz edukacja ekonomiczna i edukacja finansowa dotyczące zawodów finansowych na rynku finansowym lub w systemie finansowym obejmują- cym bank centralny, banki, spółdzielcze kasy oszczędnościowo-kredytowe, skoki, banki spółdzielcze, fundusze inwestycyjne, fundusze emerytalne, ubezpieczenia, fundusze hedgingowe, factoring, leasing oraz zawierające pośrednictwo kredytowe, pośrednictwo ubezpieczeniowe jak też i doradztwo finansowe, doradztwo kredytowe, maklerstwo, maklerów, brokerów, dealerów, finanse osobiste, consumer finance, bankowość w tym też bankowość centralną, produkty bankowe, produkty inwestycyjne, produkty ubezpieczeniowe dążące do osiągnięcia stabilności finansowej, nad którą czuwają Ministerstwo Finansów, Narodowy Bank Polski, Komisja Nadzoru Finansowego, Bankowy Fundusz Gwarancyjny ale też i inne instytucje finansowe, to są wszystko ważne kwestie dla polskiej gospodarki. Równie istotne są też działania podejmowane przez giełdy, Krajowy Depozyt Papierów Wartościowych, Związek Banków Polskich, Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny na polu stabilności finansowej.